Lichtpuntjes

Lichtpuntjes op mijn vingertoppen. Reikend naar wat ik allemaal kan. Reikend naar wat mogelijk is. Onvoorstelbaar. Onverslaanbaar.

Maar dat is allemaal tijdelijk. Tijdelijk zoals het leven. Filosoferend over het leven.  Om nooit thuis te komen. Thuis te zijn of thuis te voelen.

Lichtpuntjes vinden elkaar en worden een lichtbundel. Een bundel van kracht. De verhaalverteller heeft geen macht, maar lacht. Gelachen om het onmogelijke, wat daadwerkelijk wel mogelijk is. Wenselijk. Zo wenselijk.

Met pen en papier, of eventueel een potlood beschreven. ''Jij bent zo mooi'' Ookal heb ik geen idee waar het over gaat. Alles is mooi. Alles is liefde, kracht en leven. Het is gebeurt. Ongenegenheid bestaat niet.